Het ideaal van de jaren zeventig: iedereen een auto, een behoorlijk inkomen en minstens één lange vakantie per jaar is voor een belangrijk deel gerealiseerd.

Maar de prijs die ervoor betaald moest worden, heet massatoerisme. Voor campings moet maanden tevoren worden gereserveerd; op het water is het een gekrioel en schilderachtige dorpjes zijn veranderd in luidruchtige vermaakscentra.

De kans in eigen land een stil plekje te vinden, is erg klein. Natuur en milieu kunnen de stroom nauwelijks nog aan. Iedereen lijkt op dezelfde tijd naar dezelfde plekken te willen.  Gevolgen zijn enorme files op de wegen en zelfs op sommige fietspaden, vervuiling door achter gebleven rommel, seizoenswerkloosheid en aantasting van het landschap, flora en fauna.

Wanneer het aantal toeristen op het waddeneiland Vlieland zijn maximum heeft behaald, wordt in de haven van Harlingen een bord geplaatst met de tekst 'Vlieland is vol'. In musea wordt in drukke tijden nog maar een beperkt aantal bezoekers per uur of dagdeel toegelaten. Ondanks de in 1991 ingevoerde vakantiespreiding van de scholen gedurende de zomermaanden blijft het een dilemma waaruit nog niemand echt een uitweg heeft gevonden.