De woningnood, vooral in de grote steden, bracht in de jaren zeventig regelmatig grote groepen demonstranten op de been. Uit de harde kern van demonstranten kwam de kraakbeweging voort, die buiten de wet om op alternatieve wijze woonruimte trachtte te bemachtigen.

In de jaren zeventig en tachtig leken huiselijkheid en gezelligheid naar de achtergrond te verdwijnen. Gezinsleden besteedden meer tijd aan zichzelf en minder aan het gezinsleven.

Ieder gezinslid kreeg een eigen kamer. De keuken moest van de modernste apparatuur zijn voorzien om desgewenst, op elk moment van de dag, even iets klaar te kunnen maken.

De jaren negentig brachten weer iets terug van de vroegere gezelligheid, zij het in een totaal andere vorm. Het ‘cocoonen’ - het binnenshuis genieten en doen waar je zin in hebt - deed zijn intrede. Het huis met zijn ongedwongen huiselijkheid werd meer en meer de bescherming tegen de drukte van alledag in een boze buitenwereld.

Wonen is een gevoel geworden. Wonen en genieten gaan hand in hand. ‘Een eigen huis, een plek onder de zon’, zong René Froger en Nederland zong met hem mee.

Dat dat gevoel sterk aan mode onderhevig is, blijkt wel uit de talrijke woonmagazines, de televisieprogramma’s en de folders van woonboulevards en bouwmarkten die er in de loop der tijd verschenen.